Mimarlık bir nesne değildir.
Bir ilişkidir.

Mekân kullanılmaz;
deneyimlenir, hatırlanır.

Biz tasarlamaya sorarak başlarız.
Çünkü düşünürüz.

Bağlam bir sınır değil,
bir başlangıç noktasıdır.

Tarih donmuş bir arka plan değil,
gündelik hayatla birlikte devam eden canlı bir katmandır.

Kavramsal düşünce ile yapılı çevre arasında çalışırız.
Araştırma ile sezgi arasında.
Kent ile beden arasında.

Yemek, kültür, hareket ve hafıza
yan anlatılar değildir.
Onlar mekânın altyapısıdır.

Sonuç kadar sürece inanırız.

Fazlalık yerine açıklığı,
gösteriş yerine anlamı savunuruz.

Mimarlığımız tekil değildir,
Bağ kurar.
Açılır.
Hayatın içinden geçmesine izin verir.

Bu bir stil meselesi değil.
Bu, mekânsal düşünme biçimidir.

Bu Red Elephant.